Για να εκτυπώσετε το άρθρο, ανοίξτε ή αποθηκεύστε το ως pdf, πατώντας  ΕΔΩ!!!

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

mikrasiatikh_katastrofh.jpg

    Η μικρασιατική καταστροφή αποτελεί την πλέον ολέθρια συμφορά του ελληνισμού κατά τη μακραίωνη ιστορία του. Ούτε η ρωμαϊκή ούτε η οθωμανική κατάκτηση μπορούν να συγκριθούν με τον ξεριζωμό των Ρωμηών, δηλαδή των Ελλήνων αποίκων ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα στη Μικρασία και των εξελληνισθέντων κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους αυτοχθόνων.

    Οι μακρόχρονες δουλείες του Γένους μας υπήρξαν αναπόδραστη συνέπεια της παρακμής και κατάπτωσης των προγόνων μας σε πλείστους όσους τομείς. Αυτοί υπό τον ζυγό της δουλείας είχαν την δυνατότητα να αντισταθούν στον αφανισμό τους κατά την πρώτη με την αποδοχή της νέας πίστης του Χριστού, η οποία τους οδήγησε σταδιακά και χωρίς αιματοχυσίες στο να καταστούν διάδοχοι των κατακτητών. Βέβαια κάποιοι ιστορικοί αναλυτές εμφορούμενοι από το δυτικό πνεύμα, το πνεύμα που καλλιεργεί στον νεοέλληνα πληθώρα αισθημάτων κατωτερότητας και περιφρόνησης της κληρονομιάς του, αρνούνται ότι η Ρωμανία (Βυζάντιο) και οι Ρωμηοί αποτελούν τμήμα της ελληνικής ιστορίας. Έχουν διαβάσει πλείστα όσα έχουν γραφεί στη Δύση, δεν έσκυψαν όμως να μελετήσουν τον Ρωμηό, αυτόν τον περιφρονημένο τόσο από τους Οθωμανούς κατακτητές ραγιά, όσο και από τους δυτικούς ταξιδιώτες θεωρούμενο μη αναστρεψίμως εκφυλισμένο απόγονο της λαμπρής φυλής των αρχαίων Ελλήνων. Βέβαια Ο Ρωμηός διέψευσε τους πάντες κατά τρόπο πανηγυρικό, όταν έλαβε την απόφαση να αγωνιστεί μέχρι θανάτου για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος της ελευθερία. Όχι βέβαια ότι επέτυχε πράγματι τον στόχο του, αλλά έδειξε ότι διέθετε αρετές, που είχαν απωλέσει μη αναστρεψίμως οι δυτικοί επικριτές του. Τις αρετές αυτές εκδηλώνει κατά καιρούς ανάμεικτες με πληθώρα αδυναμιών, οι οποίες τον καθιστούν υποχείριο των εκάστοτε ισχυρών, πρόθυμο να θυσιαστεί για την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων.

    Τα συμφέροντα αυτά εξυπηρέτησε δολοφονώντας τον υπέροχο πρώτο κυβερνήτη του, τον Ιωάννη Καποδίστρια, και ανατρέποντας τον μικρών ικανοτήτων, πλην φιλέλληνα, δοτό πρώτο βασιλέα του. Με την εγκατάσταση της δυναστείας Γλύξμπουργκ ολοκληρώθηκε το σχέδιο για τη μετατροπή του νεοελληνικού κράτους σε βρετανικό προτεκτοράτο. Και ενώ η διανόηση καθώς και ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος υπό το αδιάφορο βλέμμα της διοικούσας Εκκλησίας επιχειρούσαν επί αιώνα και πλέον τον βίαιο εκδυτικισμό του λαού, ο λαός διατηρώντας ακόμη σε υψηλό επίπεδο τις αρετές, που είχε κληρονομήσει από τους προγόνους του, λάμπρυνε την ιστορία του με νέες σελίδες δόξας.

    Η μικρασιατική καταστροφή ήταν η θυσία του μικρασιατικού ελληνισμού στο βωμό της εξυπηρέτησης των ξένων συμφερόντων. Δεν αναφέρομαι βέβαια στη γενοκτονία που προηγήθηκε και η οποία είναι ζήτημα σχετικό με την πορεία της Τουρκίας, μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, προς τη χορεία των ευρωπαϊκών χωρών. Η γενοκτονία υπήρξε σύλληψη των Γερμανών συμβούλων των Νεοτούρκων και εκτέλεση των εξευρωπαϊσμένων Τούρκων αξιωματικών. Ουδεμία σχέση έχει με την υποστηριζόμενη κατά καιρούς άποψη, ότι οφείλεται στα εγκληματικά ένστικτα των Τούρκων των μη επιδεχομένων εκπολιτισμού. Δυτικόπληκτοι οι επικριτές έχουν άγνοια του τι είναι πράγματι πολιτισμός. Άλλωστε οι Τούρκοι είναι αδέλφια μας εξ αίματος, όσο και αν δεν θέλουμε να αποδεχθούμε την πικρή αλήθεια των εκτεταμένων και εν πολλοίς εκουσίων πρωίμων εξισλαμισμών στο έδαφος της Μικρασίας.

    Όταν γράφουμε για μικρασιατική καταστροφή, εννοούμε τα άγρια εγκλήματα των Τσέτηδων που κυνηγούσαν τον ατάκτως υποχωρούντα ελληνικό στρατό και τον άγριο ξεριζωμό των Ρωμηών της Μικρασίας, με βάση τη συνθήκη της Λωζάνης, ο οποίος ξεριζωμός ακόμη και σήμερα τονίζεται ότι είχε καταστεί αναπόφευκτος με το κλίμα, το οποίο είχε επικρατήσει, μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού. Τα όσα προηγήθηκαν, δηλαδή η δουλικότητα έναντι των ξένων των πρωταγωνιστών του εθνικού διχασμού, το ολέθριο πείσμα αμφοτέρων και η προσπάθεια να πεισθεί ο λαός περί της ορθότητας των κινήσεων του ενός ή του άλλου, ακόμη και σήμερα δεν μας εγγίζουν. Παραμένουμε ακόμη υποστηρικτές του Βενιζέλου ή του Κωνσταντίνου, επιρρίπτοντας την απόλυτη ευθύνη για τα συμβάντα στον ένα ή στον άλλο κατ’ αποκλειστικότητα. Και όσο δεν ανοίγουμε τα μάτια μας να διακρίνουμε τα τεράστια σφάλματα και των δύο, τόσο θα παραμένουμε διχασμένοι και ευάλωτοι στο όποιο ξένο σχέδιο μας θέλει αδύναμους.

    Ο Κωνσταντίνος υπήρξε υποχείριο της γυναίκας του και μέσω αυτής της γερμανικής πολιτικής. Ο Βενιζέλος πίστεψε ανεπιφύλακτα στους υποστηρικτές του Αγγλογάλλους. Ο δεύτερος ανέλαβε να πραγματοποιήσει την απόβαση του στρατού μας στη Μικρά Ασία, χωρίς να ζητήσει στοιχειώδεις εγγυήσεις από τους “συμμάχους” μας και μάλιστα με προφορική τους και μόνο εντολή ανέπτυξε αυτόν σε έκταση μεγαλύτερη της αρχικής, όταν πλέον ήταν ευρέως γνωστή η μεταβολή της πολιτικής των Αγγλογάλλων έναντι του Μουσταφά Κεμάλ. Και ο Κωνσταντίνος, ο οποίος επανήλθε στο θρόνο χάρη στο άθλιο προεκλογικό σύνθημα των βασιλοφρόνων “ψηφίστε μας και θα φέρουμε πίσω τα παιδιά σας που πολεμούν” ανέλαβε την άφρονα εκστρατεία προς την Άγκυρα!

    Αν αγαπούσαν οι δυτικόπληκτοι πολιτικοί μας την πατρίδα (από τον Κωνσταντίνο δεν θα είχαμε ανάλογη απαίτηση), θα έπρεπε να είχαν συνειδητοποιήσει τι σημαίνει να διεξάγονται εκλογές σε μια χώρα που έχει ανεπτυγμένο το στράτευμά της χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους σταθμούς επιμελητείας. Θα έπρεπε να είχαν συνειδητοποιήσει ότι οι “σύμμαχοί” μας είχαν επιλέξει τη χώρα μας για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Αλλά αυτοί όλοι ορκίζονταν στη φωτισμένη Δύση, από την οποία απέρρεε και η πολιτική τους ισχύς. Υπήρξαν εντολοδόχοι των ισχυρών και οδήγησαν τη χώρα μας στη μεγαλύτερη συμφορά, στην άνευ προηγουμένου δηλαδή συρρίκνωση του οικουμενικού ελληνισμού. Μήπως είναι ώρα να ζητήσουμε συγγνώμη από τους Ίωνες, τους Καππαδόκες, τους Ποντίους και τους άλλους Μικρασιάτες, που τους αναγκάσαμε να μετακινηθούν για να ζουν έκτοτε από κοντά τη νεοελληνική αθλιότητα, συμμετέχοντας πλέον και οι ίδιοι ως πρωταγωνιστές στην παρακμιακή μας πορεία;

    Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, αλλά οπωσδήποτε πολλή διαφορετική απ’ εκείνη του 1920. Ουδεμία ξένη παρέμβαση, ουδεμία εθνοκτόνα αντιπαλότητα μεταξύ των κομματικών σχηματισμών, ουδείς κίνδυνος διχασμού του λαού. Η χώρα μας έχει από δεκαετιών εισέλθει στη χωρία των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών!

    Χαμένες πατρίδες, τι θα απογίνετε σαν φύγουν από τη ζωή οι τελευταίοι που δακρύζουν ακόμη για σας;

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

 

 

Ευχαριστούμε που μας επισκεφτήκατε.
 
Επιστροφή